Mike Posey, Hall of Famer w Champion Islander Teams, zmarł w wieku 65 lat

Mike Posey, skrzydłowy Hokejowej Galerii Sław, który odegrał kluczową rolę w doprowadzeniu nowojorczyków do czterech kolejnych mistrzostw o ​​Puchar Stanleya na początku lat 80., zmarł w piątek w swoim domu w Montrealu. Miał 65 lat.

Kimber Auerbach, Dyrektor ds. Komunikacji w wyspiarzePowiedział, że przyczyną był rak płuc. Zajęty ogłosił, że ma chorobę w październiku.

The Islanders, założony jako rozbudowany zespół National Hockey League w 1972 roku, wygrali zaledwie 12 meczów w swoim pierwszym sezonie w Nassau Coliseum na Long Island i nie spisywali się lepiej w następnym sezonie.

Zaczęli jednak docierać do play-offów pod zarządem dyrektora generalnego Bill Torey i trener Arab, który zebrał zespoły, w których występował Posey na prawym skrzydle i jego towarzysze Brian Trotier w środku, Clark Gillis na lewym skrzydle, Denis Botvin w obronie i Billy Smith w bramce. (Matt Gillis Rak 21 stycznia o 67.)

The Islanders pokonali Philadelphia Flyers, Minnesota North Stars, Vancouver Canucks i Edmonton Oilers w Pucharze Stanleya 1980-1983, a następnie przegrali z Oilers w finale Pucharu 1984.

Urodzony w Kanadzie Bossy był jednym z najszybszych łyżwiarzy w NHL, posiadał niesamowitą umiejętność odrzucania strzałów z nadgarstka, zanim bramkarze rywali wpadli na pomysł, że dysk jest na ich drodze.

„Mike dostał najszybsze ręce, jakie kiedykolwiek widziałem”, powiedział kiedyś Arbor.

Bossy dwukrotnie prowadził NHL pod względem bramek, z 69 golami w sezonie 1978-79 i 68 w sezonie 1980-81. Strzelił nie mniej niż 51 goli w każdym ze swoich pierwszych dziewięciu sezonów, zanim kontuzja pleców ograniczyła się do 38 w ostatnim sezonie. Jego 85 bramek w 129 meczach play-off było wówczas największą liczbą bramek w historii NHL.

Bossy strzelił 573 gole i zaliczył 553 asysty w 752 meczach w sezonie zasadniczym w ciągu 10 sezonów NHL, wszystkie z Islanders.

został wybrany w Hokejowa Galeria Sław w 1991 roku.

READ  Tiger Woods: „Decyzja w czasie gry”, czy grać jako mistrz

Dowcipny i lekko zbudowany gracz, Bossy przeciwstawił się trudnym testom i odmówił wdawania się w bójki.

„Chłopaki wiedzieli, że nie będzie walczył”, powiedział Trotier w wywiadzie dla Sports Illustrated w 1999 roku. „Uderzyli go i zastrzelili włócznią, to nie miało znaczenia. Nie potrzebował dużo miejsca. facet był tak kreatywny, że mógł zrobić coś wyjątkowego za pomocą zaledwie pół cala”.

Posey wspomina w swoich wspomnieniach „The Chief: The Mike Posey Story” (1988, z Barrym Meiselem): „Prawdopodobnie rozwinąłem to, co skauci nazywali moją szybką ręką i szybkim uwolnieniem bardziej niż cokolwiek innego w mojej samoobronie”. „NHL był zoomem, zoomem i zoomem w porównaniu do początkujących. Nauczyłem się wykonywać szybkie podania i robić szybkie zdjęcia, aby uniknąć trafienia za każdym razem, gdy miałem płytę.”

apodyktyczny beat Kubek Lady Bing Za szlachetną grę w 1983, 1984 i 1986 roku. Wytrzymał tylko 210 minut rzutów karnych.

Został wybrany przez Islanders jako 15. typ w NHL Amateur Draft z 1977 roku po tym, jak został pokonany przez drużyny, które pomimo jego bramek w hokeju juniorów uważały, że nie ma umiejętności sprawdzania, aby przetrwać w NHL

Bossy szybko udowodnił, że jest inaczej. Wygrał trofeum Calder Memorial Trophy w latach 1977-78 jako debiutant roku w NHL i przez 15 lat strzelił 53 gole dla debiutantów. wygrał w Puchar Conna Smitha Jako najbardziej wartościowy gracz w 1982 mecz o Puchar Stanleya.

Michael Posey urodził się 22 stycznia 1957 roku w Montrealu jako jedno z dziesięciorga dzieci Bordena i Dorothy Posey. Jego ojciec był Ukraińcem, a matka Angielką. Borden Bossy zalał podwórko rodzinnego budynku mieszkalnego w zimie, aby stworzyć lodowisko, a Mike nauczył się jeździć na łyżwach w wieku 3 lat.

Porzucił Laval Catholic High School, aby dołączyć do reprezentacji Lavala w Major League Hockey League w Quebecu pod koniec sezonu 1972-73 i grał przez cztery pełne sezony z Lavalem, strzelając 309 bramek.

READ  Samoloty chętne do wymiany typów z pierwszej rundy

Następnie został wybrany przez wyspiarzy w drafcie.

Kariera Posey w NHL została przerwana z powodu przewlekłej kontuzji. Na początku obozu szkoleniowego wyspiarzy w 1986 roku cierpiał na ból pleców. Opuścił 17 meczów w sezonie zasadniczym i doznał kontuzji lewego kolana w fazie play-off, kiedy Flyers spędzili na wyspie w rundzie wstępnej. Lekarze w końcu odkryli, że miał dwa zainfekowane dyski, których nie można było naprawić chirurgicznie. Siedział w sezonie 1987-1988, a następnie w październiku 1988 przeszedł na emeryturę z hokeja.

The Islanders wycofali Poseya numer 22 w marcu 1992 roku, czyniąc go drugim graczem, który otrzymał to wyróżnienie po Botvinie.

Ocaleni Posey to jego żona, Lucy Kramer, Posey i ich dwie córki, Josian i Tania.

Posey, który był dwujęzyczny, realizował projekty komercyjne i radiowe w Kanadzie po zakończeniu jego kariery. Kiedy wykryto u niego raka, zwolnił się ze stanowiska analityka hokeja dla francuskojęzycznej telewizji TVA Sports z siedzibą w Montrealu.

Mimo wszystkiego, co osiągnęli Posey i jego mistrzowie Pucharu Stanleya, brakowało im charyzmy jego rówieśników, centrum Oilers Hall of Fame, Wayne’a Gretzky’ego i drużyn Edmonton, które prowadził Gretzky, które zdobyły cztery Puchary Stanleya w latach 80-tych.

„Nigdy nie zdobyliśmy milionowego uznania, jakie powinniśmy mieć” – powiedział kiedyś Posey dla Sports Illustrated. „Mieliśmy bardzo przeciętną organizację. Nie chcieli, żeby faceci dużo robili, ponieważ myśleli, że hokej może ucierpieć. Ludzie nie mówią o nas przy pierwszej wzmiance o świetnych zespołach.”

Dodał: „Myślę, że im jestem starszy, mam dość mówienia ludziom, że zdobyłem ponad 50 punktów przez dziewięć lat z rzędu. Wszystko, co mówię, sprawia, że ​​brzmi to tak, jakbym był zgorzkniały, ale wcale tak nie jest. Dopiero wtedy, gdy robisz coś dobrze, tak jak zrobił to nasz zespół, lubisz to doceniać”.

READ  Britney Greiner: Ambasada USA w Moskwie uznała koszykarza „w dobrej formie” po uzyskaniu dostępu do konsulatu

Jeśli chodzi o porównania do Gretzky’ego, Posey powiedział New York Times w styczniu 1986 roku, kiedy został 11. graczem w historii National Hockey League, który strzelił 500 goli: „Ludzie nazywają go Wielkim Gretzky. czuję się komfortowo z tym, co pomogłem osiągnąć mojemu zespołowi”. Inną kwestią jest to, czy uważam Wayne’a Gretzky’ego za najwspanialszą rzecz od czasu szarlotki”.

Maya Coleman przyczyniła się do powstania raportu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.