W Australii znaleziono „gigantyczną” skamieniałość pająka z zapadnią. Wystarczy tylko na nią spojrzeć! Alarm naukowy

Jeszcze miliony lat temu Australia była rajem dla pająków.

W sercu suchego kontynentu naukowcy odkryli znakomicie zachowaną skamieniałość dużego, efektownego pająka, który przemierzał bujny las deszczowy i polował.

To nie tylko skamieniały pająk. Jest to dopiero czwarta skamieniałość pająka, jaką kiedykolwiek odnaleziono w Australii i pierwsza na świecie, pająka należącego do rodziny dużych pająków szczotkostopych, Barychelidae. Nowy gatunek, który żył w epoce miocenu 11–16 milionów lat temu, został oficjalnie nazwany Megamodontium McCloskeya.

Dwie części skamieniałości. Megamodontium McCloskeya Zachowało się między skałami niczym nadzienie do kanapki z pająkiem. (Muzeum Australijskie)

„Na całym kontynencie odnaleziono jedynie cztery skamieliny pająków, co utrudniło naukowcom zrozumienie ich historii ewolucyjnej. Dlatego to odkrycie jest tak ważne, ponieważ ujawnia nowe informacje na temat wyginięcia pająków i wypełnia lukę w Nowa Południowa Walia i Muzeum Australijskie: „Zrozumienie przeszłości”.

„Najbliżsi żyjący krewni tej skamieliny żyją obecnie w wilgotnych lasach Singapuru, a nawet Papui Nowej Gwinei. Sugeruje to, że grupa ta żyła kiedyś w podobnych środowiskach w Australii kontynentalnej, ale następnie wyginęła wraz z suszą w Australii”.

Pająka odkryto wśród bogatej kolekcji skamieniałości miocenu, które znaleziono na obszarze trawiastym w Nowej Południowej Walii, znanym jako McGraths Flat.

Zespół ten jest tak wyjątkowy, że został sklasyfikowany jako Lagerstätte, osadowa warstwa skamieniałości, w której czasami zachowuje się tkanka miękka.

W niektórych wykopaliskach z mieszkania McGratha można zobaczyć struktury subkomórkowe.

Rekonstrukcja artysty Megamodontium McCloskeya. (Alex Boersma)

Rodzaj skały znalezionej na dnie skamieniałości sprawia, że ​​cała kolekcja jest jeszcze bardziej fascynująca: jest to rodzaj skały bogatej w żelazo, tzw. GoetytW którym rzadko spotyka się wyjątkowe skamieniałości. Proces konserwacji był tak szczegółowy, że badacze byli w stanie rozpoznać najdrobniejsze szczegóły w ciele pająka, śmiało umieszczając go w pobliżu współczesnego rodzaju. jednozębowe – Ale jest pięć razy większy.

To nie jest zbyt duże, np jednozębowe Zwykle jest dość mały, ale nadal jest drugą co do wielkości skamieniałością pająka, jaką kiedykolwiek znaleziono na świecie. Megamodontium McCloskeyaDługość jego korpusu wynosi 23,31 mm, czyli nieco poniżej jednego cala. Dzięki rozstawionym nóżkom może wygodnie leżeć w dłoni.

READ  „Niesamowita” bańka gorącego gazu pełzająca wokół supermasywnej czarnej dziury Drogi Mlecznej

Ogromne rozmiary starożytnej bestii sprawiają, że szczegółowe zachowanie jej cech fizycznych jest jeszcze bardziej imponujące.

„Mikroskopia elektronowa pozwoliła nam zbadać drobne szczegóły pazurów i włosia stóp, nóg i głównego tułowia pająka” – wyjaśnia wirusolog Michael Freese z Uniwersytetu w Canberze, który przeskanował skamieniałości za pomocą mikroskopii stosowej.

„Szczeliny to struktury przypominające włosy, które mogą pełnić szereg funkcji. Potrafią wyczuwać chemikalia i wibracje, bronić pająka przed napastnikami, a nawet wydawać dźwięki”.

Narysuj linię złożoną Megamodontium McCloskeya Powstały z obu części skamieniałości. (McCurry i in., zul. Ji Lin. SOC, 2023)

Odkrycie może dostarczyć wskazówek na temat zmian zachodzących w Australii na skutek dramatycznego wyschnięcia krajobrazu. Nic jednozębowe Lub Megamodontium Pająki żyjące obecnie w Australii, co sugeruje, że susza w miocenie i po nim była odpowiedzialna za lokalne zniszczenie niektórych linii pająków.

Moglibyśmy nawet dowiedzieć się czegoś o tym, dlaczego w zapisie kopalnym zachowało się tak niewiele pająków z zapadnią.

„To nie tylko największy skamieniały pająk, jaki kiedykolwiek znaleziono w Australii, ale to także pierwsza skamielina z rodziny Barychelidae odnaleziona na całym świecie” – mówi arachnolog Robert Raven z Queensland Museum.

„Obecnie żyje około 300 gatunków pająków z zapadnią, ale wydaje się, że nie często przekształcają skamieniałości. Może to wynikać z tego, że spędzają dużo czasu w norach i dlatego nie znajdują się w odpowiednim środowisku do skamieniałości.”

Badanie opublikowano w Dziennik zoologiczny Towarzystwa Linneusza.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *